Browse by:



Displaying: 61-71 of 71 documents


articles in russian

61. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Serik Nurmuratov

abstract | view |  rights & permissions | cited by
In the context of the modern problems of the humanitarian sphere many cultures started to show more active interest to their ethnic past, to those historic sources, which belong to the traditional forms of morality. In the large the addressing to the ethnic experience, to the traditional spiri-tual values of nation has always been one of the necessary conditions of the intellectual, constructive successes of the growing new generation. Like all the cultural – historical paradigms the Kazakh philosophic thought has passed the complicated way of establishment from the ancient primordial forms of thinking to the quite mature modern philosophic conceptions. Centuries – old history and actualization of the basic moral values in the historic process were the bases for establishment of such fundamental ethical notions in the ethnic worldview as good and evil, love and hatred, nobleness and meanness etc. The great thinkers of the Kazakh steppe Abay and Shakarim tried to solve the problems of the moral perfection of a man by the humanization of the social – ethnical space. In the Kazakh thinkers’ of the XX century opinion a man is not be born morally deprived naturally, but his negative qualities are formed in so-cial space. That is why Abay puts forward as a chief concept of his doctrine the ethical principle “Adam bol!” (Be a human!), and for Shakarim the conscience is the main ethical category in his conception of a man’s spiritual perfection. Conscience as an important notion in his worldview is the main regulator of the interpersonal relations.
62. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Varvara Samokhvalova

abstract | view |  rights & permissions | cited by
The purpose of this work is to specify the status of philosophical issues of moral choice. Traditionally, at the level of the problem in the classical age of philosophy, the problem of choice belongs to the field of ethical knowl-edge. In this case, due to the prevalence of the idea of normativity in ethics (which follows from the dominant classical rationalist philosophy), the problem is, either too smooth, or, alternatively, too dramatic: ethical intuition that true moral action is not commensurate with the finished prescription, usually is based on a conscious break with tradition of normative in ethics. This situation justifies the development of a different approach to the problem of choice - an approach that goes beyond the framework of ethical ideas in philosophical anthropological knowledge.
63. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Greta Solovyeva

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Счастье является ключевой категорией этики Аристотеля. В его учении выявляется парадоксальность этого понятия: счастье не имеет универсального, всеобщего характера и не может претендовать на понятийный статус. Но необходимо различать мнимое, ил-люзорное счастье и подлинное, которое определяется критериями добра и справедливо-сти. Именно о таком счастье ведет речь Аристотель: это деятельность души согласно добродетели. И независимо от того, какие страдания выпадают на долю человека, он будет счастливым, если идет дорогой добродетели. В статье раскрывается тезис, согласно которому в дальнейшем развитии западной традиции был утрачен интерес к проблеме счастья в связи с возрастающей наукообразностью и логоцентризмом этого типа культуры. Поэтому в сегодняшнем мире чрезвычайно актуальным становится учение Аристотеля о подлинном, универсальном счастье, пронизанном добром и справедливостью.
64. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Muhiddinjon Teshabaev

abstract | view |  rights & permissions | cited by
In modern conditions of the being globalized world more often speech comes about preservation of traditional culture and the personality mor-al level increase. In this aspect formation of moral culture of the personality is closely connected with humanistic outlook and its stability. Harmony of moral and humanity undoubtedly conducts to formation of the original person with strongly pronounced feelings of patriotism, good, justice and moral purity. Communication between moral culture of the personality and humanistic out-look is obvious. The humanistic outlook as the generalized system of views, belief, ideals in which the person expresses the relation to the surrounding him natural and social environment, is under construction round one center – the Person. If the humanity is a basis of system of certain views on the world, the person appears a backbone factor, a kernel of humanistic outlook. Important condition of humanity education is the organization of collective educational, socially useful activity, especially such its types where pupils are put in a situa-tion of direct manifestation of care of others, assistance and support, protection younger, weak. Thus, formation of moral culture of the personality begins with the early childhood and is fixed in the course of training and education.
65. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Julia Voropaeva

abstract | view |  rights & permissions | cited by
В статье рассматривается этика ненасилия с точки зрения утверждения новой рациональности, обозначенной в диалогических отношениях и реализуемой, благодаря принципам ненасилия. Этика ненасилия представляется актуальной в свете коммуникативного подхода. В свою очередь, ключом к пониманию феномена ненасилия становится абсолютный нравственный принцип, этическая категория «человеческое достоинство». Этика ненасилия должна определять принципы, по которым строится система социального действия. Впервые мотивы социального действия разработал М. Вебер. Эти идеи продолжали развиваться западной философской и социологической мысли. В частности, Ю. Хабермас различает инструментальную (основана на эмпирических показателях) и коммуникативную (основана на моральном содержании коммуникации) типы рациональности. В современной философии вновь обостряется проблема определения целей и средств социального действия. На проблемы социальности в контексте существования человека в поисках смысла жизни все большее внимание обращают современные российские исследователи. Философы Р. Г. Апресян, А. А. Гусейнов, В. С. Степин, М. Т. Степанянц, И. К. Лисеев, А. П. Огурцов рассматривают различные аспекты теории ненасилия с точки зрения коммуникативного подхода, в основе которого находится исследование сущностных связей между людьми, направленное на выявление их характера и функционирования. Философы приходят к выводу, что на практике осуществить идею ненасилия, в первую очередь, можно путем установления в обществе горизонтальных отношений, которые заключаются в расположении субъект-объектной организации, когда любой член коммуникации рассматривается, с одной стороны, как объект, а с другой, - как субъект. При этом отмечается необходимость утверждения новой рациональности, обозначенной в диалоге и ориентированной на сотрудничество и согласие. Ненасилие определяет качественную связь людей друг с другом, благодаря тому, что каждый из них обладает достоинством, в то время как достоинство становится ключом к пониманию феномена ненасилия. Нравственный облик человека есть тот канал, по которому движется ненасилие. Можно сказать, что впервые в истории человечества, достоинство получает статус ценности тогда, когда возникла идея ненасилия.

articles in greek

66. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Κωνσταντίνος Ανδρουλιδάκης

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Το κύριο ζήτημα της εργασίας αναφέρεται στο ερώτημα: είναι πράγματι η καντιανή ηθική μόνο δεοντοκρατική (ή δεοντολογική) και φορμαλιστική, όπως θεωρείται συνήθως, ή μήπως αναγνωρίζει και σκοπούς του πράττειν και των πράξεων, οπότε είναι τελολογική; Μέσω επανεξετάσεως του θέματος, βάσει μιας νέας μελέτης των κειμένων και ακριβέστερης διάκρισης των ζητημάτων, η εργασία καταλήγει στο ότι η καντιανή ηθική, ενώ από μια άποψη είναι δεοντολογική, από άλλη άποψη παρέχει μια νέα θεμελίωση της τελολογικής καθώς και της ουσιαστικής ή περιεκτικής ηθικής των αξιών.
67. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Δημήτριος Δημητρούλης

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Σκοπός της εισήγησής μου είναι να αντιτάξω στις θέσεις που έχουν εκφραστεί για την ηγεσία την άποψη ότι, όταν αναφερόμαστε σ’ αυτήν, δεν μπορούμε να τη διακρίνουμε ή να τη διαχωρίσουμε από την ηθική. Μεταξύ της πλειάδας των χαρακτηριστικών του ηγέτη ένα θεωρείται ως μείζον θέμα για τη διαμόρφωση μιας ηγετικής φυσιογνωμίας και αυτό είναι το ήθος, δηλαδή η ηθική υπόσταση του χαρακτήρα του ατόμου, το οποίο καλείται να ασκήσει ηγεσία. O Blanchard περιλαμβάνει την ηθική ως πρώτη αξία μεταξύ των επιχειρησιακών αξιών που εισηγείται για την ηγεσία σε ανώτερα κλιμάκια. Ο Sun Tzu μας πληροφορεί ότι πέντε πράγματα συνιστούν την ηγεσία: η ευφυΐα, η φερεγγυότητα, ο ανθρωπισμός, η ευψυχία και η αυστηρότητα. Η φερεγγυότητα είναι συνώνυμο της αξιοπιστίας και της συνέπειας, ο ανθρωπισμός προϋποθέτει τη δίκαιη μεταχείριση και συμπεριφορά και η ευφυΐα διασφαλίζει την ορθή κρίση μέσα από μια ηγεσία που συγκεντρώνει και πληροί τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις η ηγεσία εξεταζόμενη δύναται να θεωρηθεί ότι εμπεριέχει ή θα πρέπει να εμπεριέχει την έννοια της ηθικής και ο προβληματισμός «ηθική ηγεσία ή ηγεσία;» μπορεί να θεωρείται πλεονασμός, αφού η ηγεσία από μόνη της δεν έχει αξία.
68. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Σταυρούλα Νικολή

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Παρουσιάζεται η βασική θέση της ηθικής φιλοσοφίας του Καντ πως η καθαρή βούληση δεν είναι δυνατόν να κυριαρχείται από συγκεκριμένες ηθικές αρχές, οι οποίες μας υποχρεώνουν τι πρέπει να πράττουμε. Αντίθετα, είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε κάποιες αρχές ηθικές, με βασική προϋπόθεση τη συνέπειά μας προς αυτές. Η έλλειψη συνέπειας σε τέτοιες αρχές οδηγεί σε έλλειψη επικοινωνίας απέναντι στους άλλους, ενώ καθιστά προβληματική και την ουσία της ελευθερίας μας. Έτσι, οφείλουμε να πράττουμε με τέτοιο τρόπο ώστε η ρυθμιστική αρχή της βούλησής να μπορεί να καταστεί «καθολικός νόμος». Κατόπιν, συνδέοντας την ηθική φιλοσοφία με την έννοια του πράγματος καθαυτό, αναλύεται ο τρόπος που οι ηθικές αρχές, μη συναγόμενες a posteriori, τίθενται a priori γιατί αναφέρονται όχι στο γιατί γίνεται κάτι αλλά σε οτιδήποτε πρέπει να γίνει. Καταλήγοντας, όπως ο Καντ διαχώριζε φαινόμενα και πράγματα καθαυτά, όπου τα πρώτα καθορίζονται από την εμπειρία, ενώ τα δεύτερα από την a priori γνώση, έτσι και στην ηθική του διδασκαλία αποδέχεται την ύπαρξη a priori αρχών, οι οποίες δύνανται να καθορίζουν τη ζωή του ανθρώπου, να οδηγούν στο τι δέον γενέσθαι, δέχεται το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι αυτές οι αρχές δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν και να καθοδηγήσουν την ανθρώπινη συμπεριφορά, αν δεν επικυρωθούν μέσω της εμπειρίας.
69. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Αντωνία Ποθουλάκη

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Στην εισήγηση που ακολουθεί θα προσπαθήσουμε να αξιολογήσουμε ηθικά το φαινόμενο «τράφικινγκ», σύμφωνα με τις απόψεις του ηθικού εγωισμού, της δεοντολογίας, του ωφελιμισμού και της ηθικής της αρετής. Θα γίνει σχολιασμός του ζητήματος των γυναικών/ θυμάτων της εξαναγκαστικής πορνείας και των συνεργών της εμπορίας λευκής σαρκός – των εμπόρων του σεξ και των πελατών. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν μπορεί να απαντήσει κάποιος με βεβαιότητα δικαίου σε ερωτήματα θεμελιακά και αμφιλεγόμενα που απευθύνονται κατά πρώτο λόγο στη συνείδηση του καθενός. Τα ερωτήματα αυτά υπερβαίνουν τα κλασικά ερωτήματα της ηθικής, όπως «ηθική» ή «ανήθικη» πράξη, «καλός» ή «κακός» άνθρωπος, και αγγίζουν τα ζητήματα που αφορούν την υπόσταση του ανθρώπου και τον ορισμό του ανθρώπινου όντος. Τα ερωτήματα αυτά θα υποβληθούν σε επεξεργασία και θα σχολιασθούν κατά το δυνατόν. Είναι σκόπιμο να τονίσουμε ότι η παράνομη πορνεία διαφέρει από την ηθελημένη, γιατί μια γυναίκα μπορεί να διαθέσει το σώμα της ή να το εκμεταλλευτεί όπως αυτή επιθυμεί. Επομένως δεν έχουμε σκοπό να ηθικολογήσουμε σχετικά με «πόρνες» και «ιερόδουλες». Σκοπός μας είναι να παρουσιαστεί η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο σεβασμός προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ο οποίος συνιστά την ειδοποιό μας διαφορά από τα άλλα ζώα. Το «τράφικινγκ» συντρίβει το ηθικό στοιχείο της γυναίκας, καθώς είναι εξαναγκασμένη με το καθεστώς της βίας να ικανοποιεί τις απαιτήσεις των πελατών χωρίς διακρίσεις. Πρόκειται ξεκάθαρα για εργαλειοποίηση του γυναικείου σώματος. Η εξαναγκαστική πορνεία είναι καταδικαστέα και αμαυρώνει περισσότερο την ψυχή της γυναίκας. Την μεταμορφώνει από άνθρωπο σε «υπάνθρωπο», σε «εμπόρευμα».
70. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Θεοδώρα Τζανετάκη

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Η παρούσα ανακοίνωση πραγματεύεται τη φιλοσοφία του νεοπυθαγόρειου Απολλώνιου Τυανέα (1ος αιώνας μ.Χ.), κυρίως μέσα από το κείμενο Βίβλος σοφίας και συνέσεως αποτελεσμάτων Απολλωνίου του Τυανέως, που αποτέλεσε το θέμα της διδακτορικής μου διατριβής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η βιοσοφία του Απολλώνιου Τυανέα θεμελιώνεται στη σύνδεση του ανθρώπου με το φυσικό και υπερφυσικό κόσμο, στηριγμένη σε μία ιδιαίτερη σχέση θεού και ανθρώπου, δίνοντάς του πρόσβαση στα μυστήρια της ζωής και την δυνατότητα συμμετοχής στη διαμόρφωση της πραγματικότητας. Η σχέση του ανθρώπου με το θεϊκό δεν βασίζεται σε κάποια δογματική θρησκευτική διδασκαλία, αλλά εκφράζει την πρωταρχική ανάγκη του για σοφία και ενότητα. Το πανανθρώπινο αυτό αίτημα εκπληρώνεται στο πρόσωπο του δασκάλου, που κινητοποιεί σε τέτοιο βαθμό τις δυνάμεις του μαθητή, ώστε να τον εντάσσει στην πραγματικότητα με οξυμένες όλες του τις λειτουργίες και ανοιχτή την καρδιά του στην προσφορά. Η φιλοσοφία του Τυανέα, φωτίζοντας το δρόμο που οδηγεί στον κόσμο της αγάπης, της αλληλεγγύης, της πίστης και της γνώσης που τα περιλαμβάνει όλα, είναι ένα ισχυρό αντίδοτο σε όλα τα κοινωνικά, πολιτικά και προσωπικά αδιέξοδα που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος.
71. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 12
Ερμόλαος Ψαριανός

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Η φιλοσοφία ως τρόπος ζωής νοηματοδοτείται με πολλαπλούς τρόπους εννοιολογικής φύσης που διαμορφώνουν το βίο του κάθε ανθρώπου, δύο εκ των οποίων αφορούν την έξη και το λόγο, έννοιες μείζονος σημασίας αρχικά στον Αριστοτέλη και αργότερα στον John Dewey. H παρούσα εργασία στοχεύει στην εννοιολογική διερεύνηση των αρχών που διέπουν την έννοια της έξης, στην αριστοτελική και ντιουιανή φιλοσοφία, αναδεικνύοντας τις κυριότερες νοηματοδοτικές εκφάνσεις της. Αρχικά θα αναφερθούμε στην αριστοτελική αντίληψη περί έξης, η οποία διχοτομείται σε σωστή και λανθασμένη, προσδίδοντας ιδιαίτερο ρόλο στην ατομικότητα του υποκειμένου˙ έπειτα θα κάνουμε λόγο για την έννοια της έξης στον Dewey, ο οποίος προσδίδει μια εναλλακτική διάσταση κοινωνικής φύσεως.